De vierdaagse in 4 dagen

Ik had al een jaar of vijf gezegd, ik loop de Nijmeegse 4daagse een keer mee. Maar het kwam er maar nooit van, het bleef maar bij groot spraak. Tot jaar 2006, toen viel de 4daagse in mijn vakantie. En had ik de kans om de 4daagse van dicht bij mee te maken. Niet om mee lopen, nee, daar was ik te laat voor. Maar wel om langs de zij kant,de sfeer te proeven. Een goede vriend van mij, Harold die liep voor de tiende keer mee, dus had ik ook nog een doel, om iemand aan te moedigen. Eerst s’morgens in Huissen bij de Gouden Engel en later met de hele supporters club van Harold  naar Oosterhout. Het was die dag bloedheet, maar de sfeer was er niet minder om. Als ik me het goed herinner was Harold zo rond half één in Oosterhout en toen moest hij nog zo’n goede 8 km lopen. Ik zat ,,moet ik eerlijk zijn, gewoon met kippenvel langs de kant, al die mensen! Toen wist ik het zeker, volgend jaar loop ik hem ook, tenminste als het aan mij lag.
Ik verheugde mij er eigenlijk al op, de volgende dag, weer ergens gezellig langs de kant te staan , na al die verschillende mensen te kijken. Maar toen ik s’avonds zo rond negen uur tv aan het kijken was, hoorde ik dat er twee dodelijke slachtoffers waren gevallen door de warmte, en dat de overige drie dagen waren afgelast! Het was voor veel mensen balen en ook zeker voor Harold, want hem werd ontnomen dat hij voor zijn tiende keer een kruisje zou halen. Maar ik denk ook, dat de organisatie op dat moment ook niet veel anders kon doen. Maar mijn besluit stond vast., Rob loopt volgend jaar ook mee.

Maar voor het zover was moest er nog wel veel gebeuren. Want de 4daagse van 2007 viel niet in mijn bouwvak vakantie maar een week er voor. Dus moest ik eerst  op het werk zien te regelen om mijn vakantie te verzetten. En aangezien dat ze in de vakantie altijd weinig werk hebben was ik er wel even bang voor. Maar onterecht gelukkig. Want ik kreeg gelukkig vrij. Maar toen was ik er nog niet, want toen had je nog de inschrijving. Want ze gingen dit jaar maar tot 47000 inschrijvingen en de mensen die vorig jaar mee hadden gelopen hadden allemaal voorrang. De inschrijving begon al in februari voor de eerste groep. En de overige konden zich in schrijven van 11 maart tot 13 April. En als de aantal inschrijvingen over de 47000 gingen werd er geloot onder de tweede groep. Als ik bij Harold en Angelique was ging het bijna nergens anders meer over, alleen maar 4daagse. Volgens Harold kwam het wel goed met die inschrijving. En ik kon alleen maar hopen. Ik zat ook 11 maart om 12uur s nachts achter mij computer om me in te schrijven! Wat eigenlijk helemaal niet nodig was, want het ging toch om loting als er te veel mensen mee deden. Maar voor mij gevoel moest ik gewoon een van de eerste zijn. De eerste paar dagen ging het hard met de inschrijvingen want je kon het precies bij houden op de 4daagse pagina. Maar naarmate de maand vorderden kreeg ik steeds meer hoop de we binnen die 47000 bleven. Ik kreeg regelmatig een sms’je van Harold dat het wel los zou lopen. Ondertussen moest ik naar schoenen gaan kijken, Na heel wat winkels en schoenen aan en uit trekken had ik toch het paar gevonden waar het op moest gebeuren. Toen we eindelijk in April zaten en de inschrijving bijna sloot was ik overtuigd dat ik mee mocht lopen.

Maar ja er moest wel getraind worden. Dus liep ik regelmatig van mijn huis (Arnhem) naar Huissen. Maar dat was wel een goede training voor de Huissense avond vierdaagse. Want het was denk ik, zo’n kilometer of  zeven. Maar dat kwam nog lang niet in de buurt van de 4x 50 km die we in Juli moesten lopen. Maar het was pas half April dus ik had nog tijd zat, dacht ik. Ik had met Harold afgesproken dat we in de voorbereiding ook een keer de eerste dag zouden lopen. Maar niet gelijk want ik moest het eerst wel even opbouwen. Onder  tussen kregen er steeds meer mensen weet van dat ik ook de 4daagse ging lopen. De meeste reacties waren zo “ Knap hoor Rob dat je mee loop, maar 50 km is wel erg ver hoor” en dan kwam er meestal gelijk achter aan “heb je wel goed getraind” En dan moest ik zeggen euhhhhh ik loop wel eens van Arnhem naar Huissen! Met als gevolg dat een bepaald aantal mensen niet al teveel vertouwen in mij had dat ik hem uit zou lopen. Gewoon te weinig getraind werd er gezegd. Waar ze misschien ook wel gelijk in hadden, maar ik blufte er gewoon over heen dat ik het wel even zou halen. Toen we ergens en mei zaten hadden Harold en ik een mooi oefen rondje gepland over de postbank. Het was de eerste keer dat we daadwerkelijk met elkaar zouden trainen. En ik moet zeggen ondanks dat Harold om en om de twee meter is en dat ik blij ben dat ik de 1.70 haal, ging het best goed. Ik denk dat we die dag zo’n 30 km hebben gelopen. En het ging lekker. Maar daarna was het weer voorbij met het trainen, gewoon te druk met het werk en andere dingen, ik vond het trainen niet erg maar er ging zoveel vrije tijd inzitten, je was zo maar een uurtje of acht kwijt op een dag en dan had je nog lang geen 50 km gelopen. Er kwamen steeds meer mensen bij die begonnen te twijfelen dat ik hem uit zou lopen. Gelukkig had ik ook een groep vrienden om me heen, die wel overtuigd waren dat ik het zou halen. En met die mensen die twijfelde, sloot ik maar al te graag  weddenschappen af  om te bewijzen dat ik het wel zou halen. Eind mei had ik zelf nog een mooi rond je gelopen, vanuit Arnhem naar Zevennaar en dan de pond over naar Doornenburg zo richting Huissen. Ik had zo’n acht uur gelopen dus ik schat een kilometer of 35 misschien 40. Ik was de volgende dag wel een beetje stijf maar verder nergens last van! Hoe dichter het bij juli kwam hoe meer begon het te kriebelen. Alleen het trainen schoot er steeds meer bij in. Maar ik had er nog steeds volop vertouwen in, dat ik het zou halen. Ondanks wat andere zeiden. Het was bijna juli en de gesprekken gingen alleen nog maar over de 4daagse , het maakte niet uit waar ik was op het werk of op een verjaardag. Iedereen had wel zo zijn mening of advies. Toen was het eindelijk zover maandag 16 juli

We mochten ons startbewijs gaan ophalen. We gingen met zijn drieën naar Nijmegen, Harold Theo (schoonvader van Harold) en ik. Het was gelijk gezellig heel Nijmegen stond in het teken van de vierdaagse. Ik liep in het begin maar als een groentje achter Harold aan. Toen we onze startbewijzen hadden, en ik een nieuwe pet had gekocht bij de schoenen kraam!!! gingen we met zijn drieën nog even wat drinken, nou ja even. Het werd al gauw erg gezellig en het vierdaagse gevoel waar iedereen het altijd over heeft kwam echt naar boven drijven. Het is één grote familie wordt er altijd gezegd. Ik dacht altijd , ja ja dat zal wel mee vallen. Maar nu zat ik er zelf tussen in. En het was verbazingwekkend hoe snel je met andere lopers in contact kwam. We zaten aan een tafeltje met een paar biertjes, En de een na de andere kwam met je praten .Ook Theo heeft er een goede vriend aan overgehouden, Piet. Maar ondanks dat Theo wel honderd keer aan Piet had uit gelegd waar ze ongeveer zaten om hun aan te moedigen. Bleef het die maandag bij die ene ontmoeting. En of Piet hem uit heeft gelopen, dat vragen we ons nog elke dag af!  De klok van zes uur was ondertussen gepasseerd en we zouden bij Dien en Theo eten. En daarna gingen we naar huis. Tenminste,  naar het huis van Harold en Angelique. Wat ik die week ook tijdelijk mijn huis mocht noemen. Ik ging zo rond half elf naar bed. Maar van slapen kwam niet veel. We moesten om kwart voor drie op staan want om tien voor half vier ging de bus na Nijmegen. Dus het werd wel tijd om te gaan slapen. Maar er spookte veel te veel door mij hoofd om rustig te blijven liggen. Voor het eerst begon ik een heel klein beetje aan me zelf te twijfelen, iedereen vloog door mij hoofd. Mensen die geen vertrouwen in mij hadden maar voor al aan de mensen die wel vertouwen in mij hadden, moest ik veel aan denken. Ik was nog niet begonnen en was eigenlijk al bang dat ik die mensen teleur zou stellen als ik het niet zou halen. Ik kreeg elk half uur van die nacht mee tot ik eindelijk een beetje in slaap viel. Maar nog geen 5 minuten later hoorde ik Jochem Myjer op mij mobiel. Waker worden wakker worden waker worden. Pfff  het was zover!!!

Dag 1

De dag van Elst

Harold en Ik waren gelijk wakker we waren even voor drieën beneden. En wat ik die nacht al dacht te horen. bleek  jammer genoeg maar al te waar te zijn toen ik uit het raam keek, het regende pijpenstelen. Maar Harold “Paulusma” Lintsen stelde mij gerust. Als we in Nijmegen zijn is het droog, zei hij. Ik was best zenuwachtig en het ontbijt hadden we maar overgeslagen. We rende door de regen naar de bus halte die maar gelukkig een 200m verder was. Er zal al een man te wachten, voor Harold een bekende want hij had ook al vaker mee gelopen. Een paar minuten later kwamen er nog 2 aanlopen. Het bleef onder tussen met bakken uit de hemel komen. Mij hart slag was al vrij hoog en toen zat ik alleen nog maar in de bus. Een half uur en paar haltes later waren we in Nijmegen. En geloof het of niet, het was kurk droog! We liepen met zijn alle naar de startplaats. Het was zo rond tien voor vier en we stonden al met duizenden mensen op de wedren. Overal waar je keek stonden mensen. De een heel relax en de ander gespannen. Ik moet eerlijk zijn , ik hoorde bij die groep van erg gespannen mensen. Toen om 04.00uur het start sein was gegeven was het echt begonnen, er was geen weg meer terug. Het was gelijk erg mooi Nijmegen uit lopen. Al die gasten ,die van de zomer feesten terug kwamen, stonden langs de kant om iedereen aan te moedigden. Dat gaf een heel apart gevoel. Harold en ik hadden met elkaar afgesproken dat we het eerste stuk samen zouden lopen, zodat we sowieso samen door Huissen kwamen. Want daar stonden al onze eerste supporters. Ik had mij mp3 speler bij mij maar het was veel te mooi om nu al naar muziek te luisteren. Want toen we de waalbrug over liepen, nog heel erg vroeg in de ochtend met zoveel mensen, ja dat moet je echt hebben mee gemaakt. Bij het eerste tentje langs de kant in Lent  kocht ik een flesje water dat moest voldoende zijn tot in Huissen. Het was erg mooi dat er in Lent zoveel mensen zaten en toen was het nog geen vijf uur. Harold had een tempo die ik goed bij kon benen, al moest ik wel aardig aan poten maar het ging lekker. Toen we Bemmel in liepen werd het echt druk langs de kant. Er stonden bandjes te spelen en mensen te klappen. Het was erg gezellig voor Bemmelse begrippen, Geintje, was echt gezellig. Toen we Bemmel uit liepen moest ik Harold even laten gaan. Maar Harold torent boven veel mensen uit, dus kon ik hem lang in de gaten houden. Even voor Huissen zag ik in de verte Harold al wachten. En zo liepen we samen via de hoeve naar het centrum van Huissen. Bij de Gouden Engel stond heel wat familie te wachten waar onder ook de pessimisten. Dus deed ik me lekker fit voor, en ik voelde me ook goed. Alleen ik denk dat het een klein beetje overdreven had met te veel springen en sprintjes trekken, want ik denk dat we pas zo’n 15 km hadden afgelegd dus we moesten er nog 35. Ik had bij mij mams aan het tentje twee koffie gehaald en daar hebben we voor het eerst gerust en even met iedereen geklets hoe goed het wel niet ging…… na 15 km. Daarna liepen we weer verder door Huissen richting Elden. Want daar deelde ze appels uit zei Harold. Af en toe liep Harold een paar meter van mij weg, dat kon ik natuurlijk niet laten gebeuren dus trok ik weer een sprintje om naast hem te komen lopen. Ondertussen bleef de mobiel maar niet stil. Het leek wel of echt iedereen wilde weten hoe het ging. Meestal was het erg leuk maar soms heb ik hem ook laten rinkelen. En ja hoor in Elden stonden ze Appels uit te delen. Het was pas het eerste wat ik die dag zou eten. Niet slim ,weet ik, maar toch. Ook Elden was erg gezellig. Zo kwamen veel gezellige plaatsjes tegen op weg naar Oosterhout. Na een kilometer of dertig hadden we ons tweede rust punt. We namen allebei een broodje en een beker melk. Toen we een klein kwartiertje hadden stil gestaan had ik pas in de gaten hoe stijf mijn benen waren geworden. Het was nog een kleine tien kilometer tot Oosterhout en Harold en ik spraken af dat we elkaar daar weer zouden zien, want op dat moment kon ik het tempo van Harold niet meer bij benen. En in Oosterhout zou onze supporters staan te wachten. Op dat moment had ik even een dipje ik was de eerste 30 kilometer iets te fanatiek geweest. Maar namate Oosterhout in zicht kwam ging het weer steeds beter. Want daar stonden de mensen die in mij geloofde en die kon ik natuurlijk de eerste dag al niet gelijk teleurstellen. Eindelijk in Oosterhout aangekomen, erg gezellig, zat Harold al lekker op een strandstoel op mij te wachten tussen onze vrienden. Ik was op dat moment echt blij dat ik dat gehaald had. Nu is het niet meer zover, dacht ik. Toen ik even op adem was gekomen en mij groot heb gehouden tegen over mijn ouders en vrienden, ging ik weer lopen voor die laatste 8 km. Harold bleef nog even zitten zo had ik even een voorsprongetje en konden we samen binnen komen. Maar ik zat er het laatste stuk echt door heen. We moesten over de dijk en er leek geen eind aan te komen. Hoe makkelijk de eerste 30 kilometer ging, hoe moeizaam de laatste acht. Ik kon nu goed begrijpen dat er veel mensen onwel waren geworden vorig jaar met die warmte. Halve wege de dijk voelde ik iemand op mij schouder tikken, Dat was Harold gelukkig, hij praatte mij weer moed in en we liepen samen naar de finish, ik was echt helemaal kapot. Maar was heel blij dat ik de eerste dag gehaald had. We lieten onze pasjes scannen en namen elk 2 pilsjes in ging lekker in het gras zitten. We hadden allebei geen blaren daar waren we erg tevreden over. Na een half uurtje gezetten te hebben liep Harold en ik strompelde er achteraan naar de bus. We moesten 20 minuten wachten, maar die gingen voor mij niet ongemerkt voor bij. Want ik stond tegen de buspaal te leunen toen alles opeens begon te draaien. Harold zag dat het niet goed ging en liet mij rustig op de grond zakken. Ik kreeg niet alles meer mee, maar wel dat er wat mensen om me heen stonden die goed voor mij zorgde. Van de een kreeg ik dropjes en van de andere A-Adrink en water. Toen ik dacht dat het weer ging werd weer alles zwart. Toen de bus kwam hielp Harold mij de bus in. Ik weet niet waar iedereen vandaan kwam, maar in de bus kreeg ik nog van iemand energie drank en een koud washandje in mij nek. Ik had ondertussen wel door dat ik veel te weinig gegeten en gedronken had. Maar gelukkig had ik Harold naast mij zitten waar op ik kon vertouwen. En de bezorgdheid van de andere mensen in de bus deed mij ook goed. Toen ik met Harold uit de bus stapte voelde ik, dat het niet slim was om naar huis toe te lopen. Dus Harold zei dat ik maar even moest wachten, hij liep voor en zorgde dat ik opgehaald werd met de auto. Toen ik eenmaal achter het huis zat ging het een stuk beter. Iedereen was erg bezorgd over mij. Al wilde ik niet dat Pa en Ma wisten dat ik even een beetje draaierig was geweest, ma zou zich toch maar te veel zorgen maken. Maar na een lekker bad en wat te eten voelde ik me al weer honderd procent beter. Vooral door de goede verzorging van Angelique was ik weer een stuk fitter. Ook werden we behandeld door het APS apparaat van Marcella die moest er voor zorgen dat we sneller herstelde. Het was me het dagje wel!!!!!

Dag 2  

De dag van Wijchen

Ik heb die nacht als een blok geslapen, maar werd mooi om half drie wakker. Ik was wel een klein beetje bang om uit bed te stappen, want hoe zouden mijn spieren voelen? Ik was nog best erg stijf maar voor mijn gevoel ging het toch goed. Ik had natuurlijk wel geleerd van gisteren dus wel eerst ontbijten. Harold was ondertussen ook beneden. We hadden gisteren al afgesproken dat we het vandaag anders aan zouden pakken. We zouden gewoon de hele dag onze eigen tempo lopen, en Harold zou bij de finish wachten als hij eerder was. Het was vandaag droog weer en met een beetje geluk zouden we het ook droog houden. De bus was weer mooi op tijd, en dus gingen we op weg naar Nijmegen. Het was inmiddels  04.00uur geworden en we kregen het start sein voor de tweede dag. Harold en ik hebben een kwartier samen gelopen toen was het tijd dat ook hij zijn eigen tempo ging lopen. Ik had al mooi mijn spieren intussen los gelopen en kreeg steeds minder last. Het ging gewoon erg lekker. Vooraf werd er al gezegd, dat de tweede dag het moeilijkste was en het saaiste. Ik kon mooi met een clubje mensen mee lopen die het zelfde tempo hadden als mij. Ondanks dat het niet echt druk langs de kant was, was het erg gezellig. Maar in Wijchen moest het pas echt gezellig worden. Na een paar uur lopen kwam ik op het punt waar de 40km af boog en de 50km moest de dijk op bij Balgoij. En dan zo de dijk van Niftrik rond lopen. Voor dat ik de dijk op liep had ik Harold gebeld hoe het met hem ging en waar hij zat! Maar met Harold ging het goed hij was bijna bij het punt waar de 40 km lopers en de 50 weer bij elkaar komen. Harold  liep dus bijna 10 km voor mij. Toen moest ik aan die lange ellendige dijk beginnen. Er leek wel geen eind aan te komen. Je zag overal mensen lopen. Maar met een beetje muziek op je mp3 speler kwam ik die dijk wel door. Ook werd er gebeld en gesms’t hoe het met me was. Dat deed me ook goed om even met een bekend iemand te praten. Toen ik eindelijk de dijk af was liep ik Wijchen in. En toen werd het pas echt gezellig. Heel Wijchen stond op zijn kop. Het lopen ging gelijk een stuk beter. Vanuit Wijchen moesten we naar Beuningen daar moest het ook gezellig zijn. Even voor Beuningen had ik Harold nog gebeld. Die was ondertussen al binnen. Maar ik zat ook op de goede weg want als ik Beuningen uit was moest ik alleen nog door Weurt en dan waren we er bijna. De tweede dag had echt een lange aanloop, voor dat het echt gezellig werd. Maar het was misschien ook wel goed dat de gezelligheid op het einde zat. Want ik ging steeds makkelijke lopen. Ik was inmiddels Beuningen door, daar was het ook erg druk en gezellig. Voor dat ik het in de gaten had was ik ook al Weurt binnen en dat is maar een klein plaatsje, dus die waren we zo weer uit. Het ging zo lekker dat ik zelfs mensen voor bij liep die mij eerder op de dag hadden ingehaald. We moesten alleen nog een brug over dan liepen we via de waalkade zo terug na de wedren. Halverwege de waalkade stonden ook weer rijen met mensen, erg gaaf!! Op de Wedren stond Harold al bij hokje M50 waar ik moest afstempelen te wachten. Hoe moeilijk gisteren de laatste 8 km ging ,hoe makkelijk de laatste 10km vandaag ging. Eenmaal afgestempeld liepen we weer na de bus, eenmaal in de bus kwam ik weer wat mensen tegen die mij gisteren in de bus ook hadden gezien. Kan je zien dat iedereen met elkaar mee leefde, want ik kreeg verschillende vragen hoe het was en of het beter was gegaan vandaag. En daar kon ik alleen maar volmondig JA opzeggen. De verzorging in de Gochsestraat was weer voortreffelijk. Voor het eten was weer gezorgd, ik kon weer heerlijk in bad, En Harold en ik gingen weer aan de APS. Pa en Ma en Gerda en Cees waren ook net als gisteren even langs gekomen. En ik kreeg weer een mooi cadeautje net als gisteren dat ik de tweede dag had gehaald. Toen ik een poosje had gezeten ging het lopen niet echt gemakkelijk meer. Maar ik maakte me niet echt veel zorgen, want dit gevoel had ik gisteren immers ook. Na een nacht ruste zou ik me wel weer fitter voelen. En ik keek al uit na de donderdag want dat moest toch een hele gezellige dag worden.

Dag 3

De derde dag was de dag van Groesbeek.

De wekker ging weer om half 3 af. En ik wilde uit bed stappen. Maar waar ik eigenlijk gisteren bang voor was, gebeurde vandaag. Ik kon bijna niet op mij voeten staan. Maar ik dacht, het is nog vroeg het zal zo wel beter gaan. Ik ging voorzichtig naar beneden en maakte wat brood. Ik had ook wat brood gemaakt voor onder weg. Harold was ook beneden. Hij voelde zich erg goed. Hij was wel wat stijf maar dat zou hij wel los lopen. Harold liep na de bus en ik strompelde er achteraan. Het ging echt een stuk slechter als gisteren. Ik was niet voor uit te branden elke stap voelde ik mijn benen en voeten, En toen waren we nog niet eens begonnen. In Nijmegen aan gekomen kon ik Harold al niet bij houden toen we na de startplaats liepen. Er vlogen nu al duizend dingen door mij hoofd. Want ik zag het toen al niet meer zitten. Maar van opgeven, dacht ik nog niet aan, eerst nog proberen van start te gaan.
Op geven kon altijd nog. Om 0400uur wensten Harold en ik elkaar succes en gingen van start. Maar hoe graag ik ook iets harder wilde lopen, ik kwam maar bijna niet voor uit. Echt iedereen haalde me in. En voor mijn gevoel keek iedereen ook nog ff om toen ze mij inhaalde, en ik hoorde ze denken, “moet hij nog 50km lopen” Ik had mij telefoon uitgezet, ik wilde door niemand gebeld worden. Want ze vragen dan altijd, “hoe gaat het” en dan moest ik zeggen dat het eigenlijk niet ging. En dat wilde ik niet. Maar na een uur lopen en ik denk nog geen drie kilometer, dacht ik ,ik kan beter stoppen. Ik kwam niet voor uit en elke stap dacht ik dat ik door de grond ging. Ik zette mijn telefoon aan en belde Harold. Ik zei tegen hem dat het eigenlijk niet meer ging en dat ik aan opgeven zat te denken. Maar opgeven mocht niet van Harold ik moest het minstens tot Mook proberen. En Harold had gelijk, ik kon toch zomaar niet opgeven. Dus het ging niet snel., eigenlijk veel te langzaam maar ik strompelde gewoon rustig door. Het leek wel dat de tijd stil bleef staan, zo langzaam ging het. Het was inmiddels 9 uur geworden en ik zag geen een 50km lopers meer. Ik werd alleen nog ingehaald door de lopers van de 40 km die een witte keykoort om hadden. En die waren ook nog eens een uur later gestart. Ik was even voor Mook en dacht nu is het mooi geweest ik stap er uit. Ik stond een klein stukje van de wandel route af en belde Angelique om te zeggen dat ik zou stoppen. Maar ik kreeg in eerste instantie geen gehoor. Een paar seconde later belde ze terug. Maar toen stonden er te veel mensen om me heen. En ik kon toch niet zeggen waar al die mensen bij waren dat ik zou stoppen. Dus liet ik de telefoon rinkelen en liep langzaam verder. Maar Angelique bleef bellen dus toen het weer wat rustiger was belde ik terug. Ik wist eigenlijk niet goed wat ik moest zeggen. Ik durfde eigenlijk niet te zeggen dat ik wilde opgeven. Maar door gaan zag ik ook niet zitten. Angelique kon mij natuurlijk ook niet zeggen wat ik moest doen. Want die beslissing lag echt bij mij zelf. Al deed het me wel goed om heel even mijn hart te luchten. Ik besloot om het “opgeven” nog even uit te stellen. Ik had ook nog even met mijn ma gebeld en ook die gaf mij moed. Ik liep dus weer en ging verder op weg na plasmolen. Echt heel veel vertouwen had ik er nog steeds niet in. Toen mijn zus belde om te vragen hoe het ging zei ik, dat de kans groot is dat Daisy gelijk zou krijgen en ik het niet zou halen. Maar ik zou nog wel terug bellen. Op dat moment hoorde ik iemand vragen af het nog wel ging. Ik keek op zij en daar liep een grietje in uniform met 10 kilo bepakking. Ik kon wel liegen en zeggen dat alles perfect was, maar zij was natuurlijk ook niet achterlijk. Zij had er ook veel moeite mee, ze liep al voor de vijfde keer mee maar dit was haar eerste keer in uniform. En dat was haar zwaar tegen gevallen. Ik zei ook, dat ik dacht dat ik het niet zou halen. Maar ze zij als ik gewoon zo door bleef lopen, dat de kans best aanwezig was dat ik het wel zou halen. We hebben zo meer als een uur samen gelopen en ik kreeg gewoon weer hoop dat ik het zou halen. Ik had Harold intussen ook gebeld en gezegd dat ik nog steeds aan het lopen was. Ook Plasmolen had ik gehaald. Ondertussen hielden me de sms’jes en telefoontjes van vrienden me op de been. Ik had nu weer een paar doelen voor ogen. Bij de tweede EHBO post zouden pa en ma en Gerda en Cees staan en een stuk later op de bredeweg nog een collega. En aan het begin van de zevenheuvelen zaten Angelique, El, Dien, Theo en Rian te wachten. Maar voor ik daar was, is het nog een lange weg te gaan. Maar ik had iets om naar toe te lopen. Ik was inmiddels in Milsbeek gekomen. Daar werden de 50 en de 40 gesplits. Toen ik achter om keek zag ik dat ik niet alleen liep. Er liepen echt nog meer 50 kilometers achter mij, weliswaar geen rijen dik maar er liepen tenminste nog mensen, ik was dus toch niet de laatste. Als we in Ottersum waren zouden we precies op de helft zijn van de 50 km. Toen ik Ottersum binnen liep was het erg gezellig daar. Het was tot nu toe de gezelligste lus van 10 km die we extra moesten lopen. Ik was nu 7 uur onderweg en ik was op de helft en toen was een ding duidelijk, van opgeven is geen sprake meer. Ik moest sowieso Groesbeek halen want daar stonden vrienden op mij te wachten. Er was maar een klein probleempje ik had nog maar 6 uur om de tweede 25 km te lopen. Mijn eerste tussen stop was de EHBO post aan het einde van de extra lus ,want daar stonden mij ouders en Gerda en Cees. Daar aangekomen deed het me echt goed om bekende te zien. Een paar meter verder kwamen de 40 km lopers er ook weer bij dus werd het gelijk en stuk drukker. Maar nu kwam het klim werk. Van die heuvelen rond en in Groesbeek. Inmiddels wist ik het zeker dat ik hem uit ging lopen vandaag, de vraag was alleen, zou ik het ook binnen de tijds limiet halen. Ondertussen kreeg ik weer een telefoontje van El en Liek, die zeiden dat ik gemiddeld 4km per/uur moest lopen wilde ik het halen. Ze legde de druk weer wat hoger, pffffffff!!!!  Er ontstond wel een leuk contact met de mensen om me heen die het net zo moeilijk hadden als ik. En we praatte elkaar moed in dat we het wel zouden halen. Ik was op de Bredeweg aangekomen. Ik had Harold gebeld, die inmiddels binnen was, om te zeggen dat het wel redelijk ging maar dat ik niet wist of ik het wel op tijd zou halen. Maar Harold had er wel vertouwen in dat het goed zou komen. Het was inmiddels al ruim 15.00 uur geweest, dus ik had nog een kleine 2uur om de tijds limiet te halen. Er zaten echt nog steeds rijen mensen langs de kant en je werd er echt door heen getrokken. Op eens kwam er een gozer naast mij lopen. Die vroeg ook aan mij of het nog wel ging. Ik zei tegen hem, het gaat wel maar of ik op tijd binnen zou komen wist ik niet. Maar natuurlijk haal je dat wel, zei hij. Ik blijf gewoon naast je lopen totdat we aan de finish zijn. Ik begon te lachen en zei tegen hem, als hij op tijd binnen wilde zijn kon hij maar beter door lopen. Maar Ron, zo hete hij, wilde daar niets van weten. We lopen gewoon samen op. Het deed eerlijk gezegd echt goed om met iemand mee te lopen en om ff mee te ouwenhoeren. En ouwehoeren kon Ron goed. Ron liep ook al voor de zevende keer mee. Maar bij hem leekt het bijna geen moeite te kosten. Want met een biertje in z’n hand, en geloof me, het was echt niet zijn eerste vandaag, liep hij vrolijk door. Het ging echt een stuk beter met het lopen. We waren bijna bij het begin van de zevenheuvelen. En daar stonden Angelique, El, Dien,Theo en Rian. Die mij al, vanaf vroeg in de ochtend met telefoontjes en sms’jes naar dit punt gesleept hadden. Ik was er eerder dan ik zelf in de gaten had. En Angelique en El hadden ook niet opgerekend dat ik er al was, want ze waren net even weg, toen ik langs kwam. Het was mooi balen voor ons allemaal. Hebben ze de hele middag zitten te wachten missen we elkaar net. Maar Dien riep nog paar bemoedigende woorden, en we moesten door. Op de zevenheuvelen was het nog steeds zwart van de mensen. En dat loopt echt een heel stuk makkelijker. Ondertussen ouwehoerde Ron vrolijk verder met iedereen die hij tegen kwam. Toen ik aan het eind van de zevenheuvelen was en bijna Berg en Dal binnen liep , stond er een bord dat aan gaf dat we nog 4 km moesten lopen. En ik had nog een uurtje. Ron Bleef ondertussen ff hangen bij een tentje om bier te kopen. Maar dat kon ik me niet permitteren. Ik zette mijn tanden in mij onder lip en blik op oneindig ik moest het binnen dat uur halen. Toen belde Harold mij op om te vragen waar ik zat. Maar het was zo’n kabaal dat we elkaar niet goed konden verstaan maar ik begreep dat hij mij tegemoet kwam lopen. Ik liep zo hard als ik kon en het zag er naar uit dat ik het ging halen. En ergens toch nog reserve energie vandaan kon halen, want de laatste 2 km gingen echt goed. Alleen ik was Harold nog niet tegen gekomen. Ik kwam tien voor vijf de wedren opgelopen. Ik had het gehaald. Toen ik afgestempeld had ben ik tegen een hek gaan zitten en Harold gebelt. We hadden elkaar volledig mis gelopen. Want toen ik binnen was stond Harold aan het begin van Berg en Dal. Onvoorstelbaar dat hij dat allemaal kan. Vroeg of ik hem ook te gemoed moest komen lopen, maar gelukkig zei Harold dat, dat niet hoefde. Ik had ondertussen iedereen die mij vandaag zo goed gesteund had en ook inspanning zaten of ik het wel zou halen een sms’je gestuurd.    Het was één minuut voor vijf toen zag ik dat Ron met in de ene hand een biertje en in de andere zijn stempel kaart binnen kwam rennen. Hij had het gelukkig ook gehaald. Een kleine 20 minuten was Harold voor zijn tweede keer binnen. Was echt tof dat hij helemaal terug was gelopen, jammer dat we elkaar zo gemist hadden. Harold bedankt!. We liepen naar de bus en toen wisten we dat we nog maar een dag je moesten. In de bus had ik ook pa en ma gebeld die waren ook erg trots dat ik het gehaald had vandaag. We werden weer, toen we in Huissen waren bij de bus halte opgehaald. En eenmaal en de Gochsestraat had ik het gevoel dat ik de vierdaagse al had uit gelopen. Want iedereen was zo blij dat ik het gehaald had. Het gaf een heel apart gevoel. Marcella was er vandaag niet met de APS maar we hadden een meer dan goede vervangster, Elke zou ons wel even onder stroom zetten. En dat deed ze erg goed. We moesten nog  een dag. Die zouden we toch ook wel gaan halen.

Dag 4

De laatste dag, de dag van Cuijk

De wekker ging, maar ik was al ruim voor de wekker wakker. Ik wilde weten hoe ik op m’n benen stond. Want ik had er zin in de laatste dag. Ik stapte het bed uit, en ………….ja het ging redelijk goed. Ik was nu al opgelucht. Ze zeggen er zit altijd een slechte dag tussen, nou die had ik dus gehad. Want vandaag voelde het echt goed. Bij de bus aan gekomen hoefde we de bus kaart niet meer te laten zien, want de chauffeur kende ons inmiddels wel. Bij de start in Nijmegen stonden allemaal vrolijke mensen want de meeste wisten denk ik al dat ze het vandaag zouden gaan halen, dat gevoel had ik tenminste wel. Harold en ik wensten elkaar voor de laatste dag succes en we zouden elkaar zien in de st Anna. Het was een hele gelaten sfeer. Het was die vrijdag heel gezellig lopen want ik kwam allemaal mensen tegen die mij gisteren hadden zien lopen. Dus ik had genoeg aanspraak. Je komt toch elke dag weer een beetje de zelfde mensen tegen. Zo loop je nooit alleen. Het was onder weg erg gezellig en het lopen ging ook goed. Ik had vandaag wel een paar keer een rust periode gemaakt van een puur minuutjes. En op de extra lus van 10 km ben ik heel even bij de EHBO gestopt om wat ijs op mij vreef  te leggen. Dat was erg lekker. Toen we de lus uit waren, waren we bijna in Cuijk en dan is het nog zo’n 20 km tot de wedren. Harold had een top tijd gelopen hij was inmiddels al op de st Anna, daar wachten hij samen met heel veel vrienden tot ik daar zou komen. Maar zo ver was het nog niet! Ik liep net pas Cuijk binnen. En dat was ook een hele belevenis. Ik denk echt dat heel Cuijk buiten stond. Maar er was wel een min puntje. Er trokken hele donkere wolken boven ons dicht. Ik kreeg ook nog een sms’je van Ron waar ik gisteren een paar uur heb mee gelopen., hij vroeg of ik het ging halen. Ik zei dat het zeker goed kwam vandaag. Ik was net Cuijk uit en liep richting Mook toen kwam het met bakken de lucht uit. Het waren echte hoos buien. Je kon er gewoon niet tegen kleden. Op de st Anna was het nog droog kreeg ik te horen. Al kon je bijna niets verstaan door de telefoon. Maar dat zou ook niet lang meer duren of de regen was ook in Nijmegen. Ik baalde echt. De laatste dag, het moest eigenlijk nog gewoon twee uurtje droog blijven, maar ja het was niet zo. Het was bewonderenswaardig hoeveel mensen er nog bleven staan om ons wandelaars aan te moedigen. Het was natuurlijk niet leuk die regen, maar het is wel iets dat je over 10 jaar nog weet. Echt iedereen was tot op het bot nat, toeschouwers en Wandelaars. Op het laats kon ik de humor er ook wel van in zien, het had ook zijn mooie kant. Ik kwam Mook door en ging zo richting Molenhoek. En ondanks de regen stonden er honderden mensen. Iedereen wilde weten waar ik zat op dat moment El belde en Monique had al tien keer gebeld maar ik kan er niets van maken door die harde regen. Toen ik Malden binnen liep kwam het nog steeds met bakken de lucht uit. Maar dat kon de pret niet meer drukken want ik was er bijna. Toen ik de st Anna op liep was het droog geworden. Iedereen was zeik nat maar de sfeer was er niet minder op. Ik was nu alleen nog maar in de gaten aan het houden waar ze op mij stonden te wachten. Ik kon niets verstaan door de telefoon dus kreeg ik via sms te horen dat ze iets voorbij een grote rode boog stonden. En jawel in de verte zeg ik die boog al staan. Het ging me niet nel genoeg dus deed ik er een pas bij. En ja daar stonden ze dan die mij 4 dagen hebben gesteund, mijn ouders, Angelique en El Dien en Theo, Cees en Gerda en nog veel meer mensen. En natuurlijk Harold die al die tijd daar op mij heeft zitten wachten, zo dat we samen verder konden lopen. We kregen echt van iedereen bloemen en cadeautjes het was gewoon te gek. Het was echt even emotioneel. Die vier dagen schoten mij door de kop. En ik was zo blij dat ik gisteren niet heb opgegeven. We spraken met iedereen af dat we ze weer in Huissen zouden zien. Want nu moesten Harold en ik de laatste kilometers lopen. Echt onvoorstelbaar zoveel mensen. En ik was ook nog op zoek naar mij zus en Dennis en Daisy die zouden ook nog ergens langs de kant staan. Maar hoe goed ik ook zocht ik kon ze niet vinden. Het was echt genieten de laatste meters. Harold en ik liepen samen over de finish lijn heen. We hadden het gehaald. Toen we ons kruisje hadden opgehaald gingen we eerste een paar biertjes drinken. Die hadden we wel verdiend. Het was echt een groot feest. Maar de kilometers voelde we ook wel in onze benen. We gingen weer met de bus na Huissen. En het was wel heel toevallig dat we daar Monique, Dennis en Daisy aan troffen. Hadden we elkaar toch nog gevonden. We waren weer in de Gochensestraat. En ook daar kwamen ze ons feliciteren dat we het gehaald hadden. Ik had dat echt niet verwacht zo’n onthaal. Toen ik even snel gedoucht was. , nou ja snel., ik liep als een man van 90. Ging ik even naar pa en ma want ook daar zat visite. Ik werd er gewoon verlegen van, van al die aandacht. Ik was zo rond 22.00 uur terug bij Harold en Angelique Toen kwamen Wim en Dorien ook binnen. Het was echt heel gezellig. Alleen wat later op de avond moest ik echt vechten om mij ogen open te houden. Ik besloot om lekker na bed te gaan en rustig na te genieten van de afgelopen 4 dagen. Toen ik eenmaal in bed lag, kon ik rustig terug denken hoe het allemaal was. En het was geweldig!

En dat was het dan de vierdaagse van 2007. Het waren 4 hele mooie dagen, al heb ik er ook veel afgezien. De vier dagen in het kort. Dinsdag was een mooie dag vooral dat we door Huissen heen kwamen. Misschien ben ik die dag iets te hard van stapel gelopen. De woensdag was de saaiste van de vier al was Wijchen en Beuningen wel gezellig. Donderdag was ver uit de zwaarste niet door het  parcour maar gewoon dat mijn benen en voeten niet wilde wat mij kop wilde. Maar door heel veel steun ben ik die dag toch goed door gekomen. En Vrijdag was alleen maar genieten van het moment van start tot de finish dat kon zelfs de regen niet verpesten. Ik heb wel ontdekt dat het echt een hele grote familie is, je loopt echt nooit alleen. Maar ik heb ook gemerkt dat je het zonder steun van je vrienden het niet red als je het moeilijk hebt. Want zonder die vrienden was ik de donderdag nooit door gekomen. Allemaal bedankt. En echt niet om iemand naar de mond te praten, maar Angelique jij vooral bedankt voor die hele goede zorgen en verzorging. Was echt tóp. Ik heb nog een goede week na de vierdaagse flink mank gelopen. En dan krijg ik steeds de vraag van iedereen, “volgend jaar weer” en dan zeg ik: Waarschijnlijk Wel!! 

Rob